W czasach jak chodzilem do kosciola, chodzilem do niego. To moj ulubiony kosciol paryski. I ulubiony kosciol sposrod jeszcze dzialajacych. Piecionawowy, ale kaplice sa tak zbudowane, ze robi w pierwszej chwili wrazenie siedmionawowego. ;( jestem zbyt zabiegany zeby go odwiedzac, zdjecia sprzed 5 lat. Pierwsze, okragle  kolumny trzech przesel sa najstarszymi elementami kosciola XIII- XIV. Chyba jedyny kosciol paryski bez transeptu. Byc moze to stanowi o jego uroku.
Nizej nawa boczna od tylu.

i znajdujaca sie w niej kopia obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej, wykonana przez Walentego Wankowicza, zawieszona przez Mickiewicza i Towianskiego

W zasadzie jest to kościół świetych Sewerynów. Jeden to współczesny Chlodwigowi opat z Saint- Maurice d’Agaune, drugi Eremita.
Juz w VI wieku było to miejsce kultu i ważny cmentarz w epoce Merowingów, jak świadcza liczne znaleziska wokół kościoła. spalony przez Normanów w IX, podniesiony z upadku szybko się rozwinał. W XII wieku był kościołem parafialnym dla całej prawobrzeznej aglomeracji.

Witraże. Z cztrenastego wieku- jedyny sład działalności mistrzów pracujacych dla Jana de Berry (prawdopodobnie Baudet de Soissons). Inne, z XV w. ukazują świetych z donatoramii u stop. całość wieńczy Drzewo Jessego z ok 1500 w górnym oknie fasady. W kaplica witraże są dziełem Emile Hirsh, konserwatora witraży który w drugiejj połowie XIXw nadał świetym i aniołom twarze donatorów.
W kaplica promienistych witraże Charlesa Bazaine z 1966. Przed nimi slynna kolumna na srodku obejscia choru, XV wiek.

Zasadniczo zbudowany okolo 1500.

Z zewnatrz mniej intersujacy. Wieza została w zasadniczej części zbudowana ok 1250, zwieńczona w 1487.
Portal z XIII w, pochodzi z wyburzonego w 1837 kościoła Saint-Pierre-aux-Boeufs na Cite (ulica d’Arcole).