czyli kosciol pod wezwaniem swietego Szczepana na gorze, znajduje sie na wzgorzu sw. Genofewy, obok Panteonu. Niektorzy tlumacza Stefana, ale widac, ze nie sluchali wykladow Miodka. Wyjasnial, ze jesli mamy na mysli pierwszego meczennika nalezy tlumaczyc Szczepan, natomiast jesli krola Wegier, ktory wprowadzil tam chrzescijanstwo Stefan. Mimo, ze wegierski Stefan wzial imie od meczennika, to zanim wegierska wersja dotarla do Polski, grecka zostala juz spolszczona. Jak Francuzii zrobili ze Stephanosa Etienne nie mam pojecia. Wracajac do Miodka, to wspolczesne imiona wlasne radzil tlumaczyc jako Stefan. Podobno to popularniejsze. Nie wiem. Mialem dziadka Szczepana, a zadnego Stefana w rodzinie nie bylo i nia ma. Ale niech mu bedzie.
Az do XIII wieku, ludzie zwiazanii z opactwem sw. Genowefy i okoliczni rolnicy nie mieli wlasnej parafii lecz uczeszczali do kaplicy w krypcie kosciola opackiego. W 1222 Honoriusz III udzielil zgody na wybudowanie kosciola i nieco pozniej rozpoczeto prace. Maly kosciol, polozony na miejscu obecnej nawy, nie posiadal nawet niezaleznego wejscia, lecz wchodzilo sie do niego przez kosciol klasztorny. Parafianie domagali sie wiekszego kosciola. Jednak dopiero w 1492 otrzymali zgode rozpoczeto prace nad chorem i dzwonnica. Kierowal Etienne Viguier, asystowali mu Phillippe de Froncieres i Mahiet Dartois. Z roznych przyczyn budowa sie przeciagala, kierownicy sie zmieniali Wazniejsze daty: 1500 zawieszenie dwoch dzwonow, choc gorna czesc dzwonnicy nie byla skonczona. 1540 zasklepienie choru 1530-45 lektorium, widoczne na zdjeciu. W sredniowieczu bylo stalym elementem kosciola odzielajac czesc kociola przeznaczona dla kaplanow i mnichow od reszty, dostepnej ogolowi wiernych. W XVIII wieku wiekszosc lektoriow zdemontowano; rowniez wierni tej parafii domagali sie usuniecia go; na szczescie nie udalo im sie tego przeforsowac; i to lektorium, jako jedyne w Paryzu, ocalalo. 1570-80 wystroj choru, m. in.posagi apostolow, Germain Pillon i Jean Entrot. 1582-86 zasklepienie choru i transeptu; tu znacznie pomogla dotacja Henryka Walezego z 1578- 2000 écus 1600-05 dodanie dwoch wejsc flankujacych lektorium; lewe jest widoczne na zdjeciu lektorium 1606 rozpoczecie fasady i natychmiastowe przerwanie 1610 eks-krolowa Margot, kladzie kamien wegielny pod fasade, wczesniej sie zrzucila na nia- 3000 liwrow 1622 zakonczenie fasady 1624 zakonczenie dzwonnicy; jej wysokosc ograniczona kontraktem z opactwem z 1492. 1626 inauguracja 1627 parafianie uzyskuja prawo zamkniecia dostepu od strony kosciola opackiego 1630-32 portal lewej flanki 1653-55 kaplica srodkowa, na osi kosciola 1802 -1807 zrownanie z ziemia kosciola opackiego 1857-59 zbudowanie kaplicy malzenskiej i katechetycznej 1861-65 renowacja fasady, posagi w niszach tympanonu i frontonu pochodza z tego okresu. Dlugosc 60 metrow, szerokosc 29.15, wysokosc do sklepienia 25.5.
Sposrod mnostwa pieknych ambon w Paryzu najbardziej spodobala mi sie w tym kosciele Dzielo Germaina Pillona z 1651, rzezby Claude Lestocarta na podst. rysunkow Laurenta de la Hyre. Calosc dzwiga Samson. Wysuniete kobiety symbolizuja cnoty kardynalne:Roztropnosc (z ksiega), Sprawiedliwosc (z mieczem), Wiara ( z krzyzem), Nadzieja (z kotwica), Umiar (z beczka), Sila (z basebolem), Milosierdzie (z dziecmi). Plaskorzezby ukazuja Ewangelistow, swietych uczonych kosciola Augustyna i Hieronima oraz sceny z zycia sw. Szczepana.

Na zdjeciu obok widac czesciowo glowna kaplice, znajdujaca sie na osi kosciola. Przy jej lewej scianie pochowano Jean Racina w 1711. Poza tym pochowano w kosciele m.in. Blazeja Pascala, Praulta,ojca bajkopisarza, malarza Eustachego le Sueura. Tu rowniez przeniosiono Mirabeau i Marata, po uznaniu ich za niegodnych Panteonu (1794-95).
Jednak najwazniejsze w kosciele sa relikwie swietej Genowefy. Przeniesione po rozebraniu kosciola opackiego, spoczywaja w jednej z kaplic po prawej stronie choru. Pielgrzymowal do nich Jan Pawel II.



Na prawo od kaplicy glownej znajduje sie przejscie do zabudowan koscielnych. Dziedzinca, reflektarza i w galerii zawierajacej slynne witraze, glownie z pierwszej cwierci XVII w. Sa one naprawde wyjatkowe
Na pierwszym u gory widac rozmnozenie chleba, a ponizej uczniow z Emaus. Najpierw spotykaja Chrystusa w drodze, a pozniej go rozpoznaja przy lamaniu chleba.
Na drugim u gory scena mycia rak w Synagodze i plan Synagogi. Nizej charakterystyczne dla chrzescianstwa mycie nog:) i Kosciol.

Nastepny ukazuje kolejno Ofiare Melchizedecha, Zwiastowanie i Wieczerze. W „Przewodniku po patrymonium” witraz ten figuruje jako XIX wieczny, w kosciele jest jednak podpisany jako pochodzacy z pierwszej cwierci XVII w.
Ostatni z pokazanych jest najgenialniejszy. Cud przeistoczenia. Chrystus lezy we wlasnej krwi, ktora splywa nizej, slabo widocznymi na zdjeciu kanalikami. Tam z kolei mamy scene tloczenia wina. Sa przy tym obecni biskupi. Nastepnym razem zrobie lepsze zdjecie. Zabytkowe sa rownez witraze w gornych oknach choru i nawy. Pochodza z XVI w.